Bouwen aan topvorm in Kenia

De Westervoortse hardloper Frank Futselaar is professioneel met zijn sport bezig. Wij volgen
hem daarbij op de voet. Eens in de vier weken doet Frank in deze krant zelf verslag.
Vanuit Kenia mijn blog dit keer.

Ik zit hier sinds 16 februari en vlieg volgende week woensdag 11 maart terug. Een trainingskamp van ruim drie weken en opnieuw ervaar ik dat het hier echt ideaal is. De hoogte, de temperatuur (zo’n 20 graden), en heel veel lopers uit de
hele wereld. Je doet wat alleen, je doet wat samen, je praat over je sport. Ik kan hier echt bouwen aan mijn vorm. Het gaat heel goed. Als ik terug ben loop ik op 15 maart de 10 kilometer bij de Stevensloop in Nijmegen. Een prachtige wedstrijd dichtbij huis. Ik kijk er naar uit om daar de strijd aan te gaan. Het doel is om goed te racen en hopelijk het parcoursrecord van Luuk Maas dat staat op 29:20 aan te vallen. Er staan ook een aantal andere sterke lopers aan de start, dus naast de aanval op het parcoursrecord wordt het ook een strijd met elkaar. 

Daarna op zondag 29 maart de halve marathon in Berlijn. Die wedstrijd is echt een hoofddoel dit voorjaar wat betreft het lopen van een goede tijd. Ik wil mijn PR van 1.02.46 aanscherpen, en zoals ik me nu voel moet datook kunnen. Zeker in Berlijn.

De stad staat bekend om z’n snelle marathon, maar hetzelfde geldt voor de halve marathon. Lange vlakke stukken met weinig bochten. Als ik dat pr loop, komt het WK eind september in Kopenhagen een stuk dichterbij. Wat is daarvoor precies moet lopen is (nog) niet duidelijk. Na de Montferland Halve Marathon ben ik helaas een week ziek geweest, maar voor ik naar Kenia afreisde heb ik nog wel wedstrijdjes gelopen in Apeldoorn en Schoorl. Dat ging best alweer aardig. In Apeldoorn eindigde ik als derde in 22.56 bij een loop over 8 kilometer, en in Schoorl werd ik op een 10 kilometer achtste in 28.47. De vorm was nog niet zover weggezakt als ik dacht. 

Ik ben optimistisch over Berlijn, maar het moet nog wel even gebeuren. Het voordeel is dat er een heel sterk veld aan de start staat. Vanaf het begin af aan zal het hard gaan. Dan is het zaak aan te haken bij een groepje dat hard gaat, maar ook niet té hard. Het is constant anticiperen. Ik zie het ook als een spel, als echt racen. Je bent meer met dat racen bezig dan met je eindtijd. Speel je het spel goed, dan is je eindtijd vaak ook goed. Het zwaarst zijn natuurlijk de laatste kilometers. De dood of de gladiolen. Maar ik kijk ernaar uit. 29 maart kan een mooie dag worden. In mijn blog in deze krant die twee dagen na die zondag weer verschijnt, doe ik verslag.

Deel dit artikel